2015 Danuta Pietraszewska

A+

Interpelacja w sprawie wpisu na listę zawodów medycznych zawodu podologa (podiatry) - specjalisty w zakresie opieki, leczenia i zapobiegania zespołowi tzw. stopy cukrzycowej

ZAPYTANIE NR 8314
Wpłyneło dnia: 04-03-2009, Ogłoszone dnia: 19-03-2009 - posiedzenie nr 38
Nadawca: Danuta Pietraszewska
Adresat: Minister Zdrowia
Cukrzyca to choroba cywilizacyjna. W Europie na cukrzycę choruje średnio od 4% populacji do 8% tam, gdzie poziom opieki w zakresie tej choroby jest niski. W Europejskim Konsumenckim Rankingu opieki i leczenia chorych na cukrzycę Polska zajmuje 25 miejsce (za Czechami i krajami bałtyckimi). Jednym z najpoważniejszych powikłań, które może dotknąć chorego na cukrzycę, jest tzw. zespół stopy cukrzycowej. Początkowo powoduje trudności w poruszaniu się, przewlekłe dolegliwości bólowe, a bywa, że nieleczony kończy się amputacją kończyny. Aby uniknąć tego radykalnego i okaleczającego zabiegu, ważne jest poznanie objawów, przyczyn i sposobów leczenia zespołu stopy cukrzycowej. W Polsce, inaczej niż na całym świecie, mamy tylko trzy przyszpitalne gabinety stopy cukrzycowej - w Krakowie, w Warszawie i Gdańsku. Brak jest poradni prowadzących profilaktykę i wykorzystujących zabiegi takie, jak: usuwanie nagniotków, modzeli, zrogowaceń, które nieusuwane mogą prowadzić do owrzodzeń cukrzycowych, a te do amputacji. Lekarze często odsyłają pacjentów do kosmetyczek, które nie mają jednak jakichkolwiek kompetencji do wykonywania zabiegów dotyczących cukrzyków. Tylko na Mazowszu wykonano w ub.r. 310 amputacji, a w całej Polsce kilka tysięcy. Eksperci nie mają wątpliwości, że w wielu wypadkach operacji można było uniknąć. Klinika Gastroenterologii i Chorób Przemiany Materii na 107 pacjentów, których inne szpitale zakwalifikowały do cięcia, uratowała stopy 103 osobom, poznańska klinika z 30 osób skierowanych do amputacji uratowała 27. Diabetolog dr Teresa Koblik z Collegium Medium UJ - gabinet stopy cukrzycowej - stwierdziła, że amputacja w Polsce jest nadużywana - szpitalom za amputację NFZ płaci 4 tys. zł, zaś leczenie zaawansowanej stopy cukrzycowej kosztuje 12 tys. zł. Tylko nikt nie myśli o okaleczonych pacjentach, którym trzeba będzie płacić renty i to dopiero będzie stanowić całkowity koszt braku właściwej opieki nad pacjentami z cukrzycą. Stąd konieczność rozwinięcia specjalistki zwanej podiatrią bądź podologią, która w Polsce dopiero raczkuje. Polscy specjaliści często nabywają kwalifikacje podiatryczne w krajach Europy Zachodniej - są to najczęściej mgr pielęgniarstwa. W Rudzie Śląskiej powstało jedyne na Śląsku nowatorskie Medyczne Centrum zajmujące się stopą cukrzycową. Będzie podzielone na indywidualną profilaktykę pielęgniarską oraz zaplecze rehabilitacyjne, fizykoterapeutyczne z fachową aparaturą wspomagającą leczenie oraz profilaktykę stopy cukrzycowej. Patronat merytoryczny nad centrum pełni konsultant krajowy w dziedzinie diabetologii. Pod jego pieczą specjaliści centrum będą wdrażać programy autorskie. Centrum zorganizowało dla pielęgniarek w systemie kształcenia podyplomowego kurs specjalistyczny z zakresu fachowej, medycznej pielęgnacji stóp dotkniętych cukrzycą. Nie ma jednak specjalności ˝podolog˝ na liście zawodów medycznych, jak ma to miejsce w innych krajach Europy, gdzie o efektach pracy m.in. podologów mówią statystyki; w Hiszpanii, Holandii, Danii na 100 tys. mieszkańców wykonuje się 1 amputację z powodu stopy cukrzycowej - w Polsce takich amputacji jest 8. Szanowna Pani Minister! Przedstawiając ww. argumentację, wnoszę o umieszczenie na liście zawodów medycznych specjalność ˝podolog˝ bądź ˝podiatra˝. Jestem przekonana, że opinie krajowego konsultanta i specjalistów z zakresu diabetologii potwierdzą ogromne zapotrzebowanie na tego typu usługi medyczne. Nie bez znaczenia jest fakt, iż rząd kończy prace nad projektem dotyczącym listy zawodów medycznych i jest szansa, aby tę listę uzupełnić o zawód podologa bądź podiatry. Szanowna Pani Minister! Czy i kiedy rząd wprowadzi zawód podologa bądź podiatry na listę zawodów medycznych? Z wyrazami szacunku Poseł Danuta Pietraszewska
ODPOWIEDŹ
Nadawca: Marek Twardowski - podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia
Wpłyneła dnia: 03-04-2009, Ogłoszona dnia: 23-04-2009 - posiedzenie nr 40
Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pani poseł Danuty Pietraszewskiej, przekazaną przy piśmie Pana Krzysztofa Putra - Wicemarszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, z dnia 6 marca br., znak: SPS-023-8314/09, w sprawie wpisu na listę zawodów medycznych zawodu podologa (podiatry) - specjalisty w zakresie leczenia, opieki i zapobiegania tzw. zespołowi stopy cukrzycowej, pragnę podkreślić, iż w pełni rozumiem rangę problemu przedstawionego w piśmie pani poseł. Z danych epidemiologicznych wynika, iż cukrzyca, jak również choroby współwystępujące z cukrzycą stanowią poważny problem dla systemu opieki zdrowotnej. Jednakże, odnosząc się do postulatu pani poseł dotyczącego wpisu na listę zawodów medycznych zawodu podologa (podiatry), uprzejmie informuję, iż w obowiązującym porządku prawnym nie ma wyodrębnionego aktu prawa powszechnie obowiązującego zawierającego listę zawodów medycznych. Natomiast, zgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w celu ujednolicenia nazewnictwa zawodów i specjalności występujących na rynku pracy oraz racjonalnego planowania obsługi rynku pracy i określania jego struktury zawodowej minister gospodarki i pracy określa w drodze rozporządzenia Klasyfikację zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy. Klasyfikacja jest stosowana w szczególności w zakresie: 1) pośrednictwa pracy i poradnictwa zawodowego, 2) szkolenia zawodowego, 3) gromadzenia danych do określania polityki zatrudnienia, kształcenia i szkolenia zawodowego, 4) prowadzenia badań, analiz, prognoz i innych opracowań dotyczących rynku pracy. Zgadzam się z opinią pani poseł Danuty Pietraszewskiej, iż w Polsce nie ma wyodrębnionego formalnie zawodu podologa. Pragnę jednak zwrócić uwagę na fakt, iż w systemie ochrony zdrowia zasadniczą rolę w leczeniu cukrzycy oraz powikłań z nią związanych pełnią lekarze. Zgodnie bowiem z ustawą z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm.) wykonywanie zawodu lekarza polega m. in. na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych, udzielaniu porad lekarskich. Ponadto, w celu podniesienia jakości świadczeń realizowanych wobec osób chorych na cukrzycę, przepisami rozporządzenia ministra zdrowia z 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. Nr 213, poz. 1779, z późn. zm.) została uregulowana specjalizacja w dziedzinie diabetologia. Szkolenie specjalizacyjne w diabetologii umożliwia lekarzom zdobycie specjalistycznych kwalifikacji niezbędnych do realizacji świadczeń zdrowotnych wobec osób chorych na cukrzycę oraz choroby współwystępujące. Ponadto należy także podkreślić, iż zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602, z późn. zm.) osobą uprawnioną do udzielania świadczeń zdrowotnych, a w szczególności świadczeń pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych, jest pielęgniarka. Program specjalizacji w dziedzinie pielęgniarstwa diabetologicznego przygotowuje pielęgniarki do sprawowania kompleksowej opieki nad pacjentem chorym na cukrzycę. Każde państwo członkowskie Unii Europejskiej ma prawo kreować narodową politykę kształcenia kadr medycznych. W wielu krajach Europy prężnie rozwija się nowa dziedzina szkoleń kadr medycznych ukierunkowana na przeciwdziałanie powstawaniu zmian chorobowych w obrębie stóp, a także leczenie już istniejących dolegliwości. W Polsce nie ma wyodrębnionego, uregulowanego systemu kształcenia w tej wąskiej dziedzinie. W sposób formalny nie można nawet posługiwać się nazwą zawodu podolog, z uwagi na brak tego zawodu w ww. klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy. Uznając argumenty pani poseł za słuszne oraz mając na względzie fakt, iż w rozporządzeniu ministra gospodarki i pracy z dnia 8 grudnia 2004 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. Nr 265, poz. 2644) zawód zdefiniowany został jako zbiór zadań (zespół czynności) wyodrębnionych w wyniku społecznego podziału pracy, wykonywanych stale lub z niewielkimi zmianami przez poszczególne osoby i wymagających odpowiednich kwalifikacji (wiedzy i umiejętności), zdobytych w wyniku kształcenia lub praktyki, uprzejmie informuję, iż uznaję za zasadne przeprowadzenie konsultacji merytorycznych w celu wypracowania harmonogramu działań zmierzających do wpisania do klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy specjalności podologia. Z poważaniem Podsekretarz stanu Marek Twardowski