2015 Danuta Pietraszewska

A+

Interpelacja w sprawie zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C i B

ZAPYTANIE NR 8880
Wpłyneło dnia: 04-07-2007, Ogłoszone dnia: 23-08-2007 - posiedzenie nr 46
Nadawca: Danuta Pietraszewska oraz grupa posłów
Adresat: Minister Zdrowia
Szanowny Panie Ministrze! Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C - HCV stanowi dość poważny problem epidemiologiczny, jak również wielki problem medyczny oraz społeczny. Prawdopodobnie około 600-700 tysięcy ludzi w Polsce jest zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C, z czego do tej pory wykryto wirusa zaledwie u około 25 tysięcy osób, co stanowi niespełna 4%. Większość zakażonych HCV nie jest świadoma zakażenia, czemu sprzyja bezobjawowy okres trwania przewlekłego zapalenia wątroby typu C. Niespecyficzne objawy nie są kojarzone z chorobą wątroby. Lekarze pierwszego kontaktu nie mają możliwości wydania bezpłatnego skierowania na badanie wykrycia przeciwciał dla wirusa C - skierowanie bezpłatne może wydać jedynie lekarz chorób zakaźnych, do którego czas oczekiwania na wizytę wynosi kilka miesięcy. Około 80% zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu C miało i ma miejsce w placówkach ochrony zdrowia, a zakażeni pacjenci są ofiarami braku odpowiedniego reżimu sanitarnego, nieodpowiedniej sterylizacji, niewiedzy personelu medycznego, a także transfuzji krwi przed 1993 rokiem - kiedy to krwiodawstwo wprowadziło testy na obecność HCV wśród honorowych dawców krwi. Pacjenci z HCV to w głównej mierze ofiary zakażeń szpitalnych, błędów medycznych, których teraz nie ma komu naprawiać. Terapie przeciwwirusowe to koszt rzędu od 18 do 36 tysięcy zł. Refundacje leczenia przeciwwirusowego są limitowane. Jedyną profilaktyką czynną może być leczenie chorych i zmniejszenie rezerwuaru wirusa w populacji. Rocznie przeznacza się środki na leczenie około 2000 chorych na HCV, a nowo wykrytych zakażeń jest co roku około 9000 lub więcej, bo nie wszystkie zakażenia są nadal zgłaszane. Przewlekłe zapalenie wątroby typu B - WZW, spowodowane jest zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B - HBV. Kryteria Narodowego Funduszu Zdrowia znacząco odbiegają od standardów medycznych zalecanych przez Polską Grupę Ekspertów HBV w leczeniu przewlekłych zapaleń wątroby typu B. Podczas gdy na świecie podstawowym standardem leczenia jest pegylowany interferon alfa oraz najnowsze analogi nukleozydowe i nukleotydowe, w Polsce od 10 lat leczy się starą lamiwudyną - Zeffix firmy Glaxo Smith Kline, przy której średnio po 4 latach pacjenci nabywają odporności i lek przestaje działać. Brak jest osobnego programu na pegylowany interferon i każdy pacjent, który tym lekiem z powodu WZW typu B jest leczony, jak gdyby ˝zabiera˝ leki pacjentom oczekującym na leczenie WZW C, gdyż leki pochodzą z programu leczenia C znajdującego się w katalogach Narodowego Funduszu Zdrowia. W kolejkach na leczenie WZW C czeka się średnio 2-3 lata, więc każde uszczuplenie tej puli małych zasobów jest problemem. Problem ten mógłby zostać rozwiązany, gdyby wprowadzony został osobny program leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B interferonem pegylowanym, za którym to programem poszłyby dodatkowe pieniądze na leczenie chorych. Największym problemem chorych z powodu zakażenia przewlekłego wirusem HBV jest brak możliwości leczenia najnowszymi lekami przeciwwirusowymi. W Polsce są już zarejestrowane 3 takie leki, których skuteczność jest wyższa niż leku stosowanego obecnie w programie terapeutycznym (lamiwudyna). Są to entekavir, adefovir i telbiwudyna. Jednak żaden z tych leków nie znalazł się w programach terapeutycznych. Leki są zbyt drogie, aby pacjenci mogli kupować je z własnych środków - średnia cena to około 2500 zł miesięcznie. Potrzebnych programów leczenia HBV nie ma. W Polsce w tym momencie oczekuje na te leki około 1000 pacjentów, którzy tymi a nie innymi lekami mogą być tylko leczeni. Gdy leki są zarejestrowane, to nie ma możliwości sprowadzania ich i refundowania w formie importu docelowego. Zapis o możliwości refundacji niestandardowej na wnioski indywidualne jest zapisem martwym, bowiem szpitale na takie leczenie, pomimo zgody, nie otrzymują dodatkowych pieniędzy i muszą je wygospodarować z innych środków własnych. Sytuacje nieliczne, w których szpitale decydują się na taką formę leczenia, powodują nadwykonania i ponadplanowe koszty leczenia, za które NFZ nie płaci, generując przy tym zadłużenie szpitali. W związku z powyższym proszę Pana Ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy możliwe jest zwiększenie nakładów na profilaktykę oraz podwyższenie poziomu wykrywalności zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu C? 2. W Polsce wykrywa się corocznie około 9 tys. nowych zakażeń HCV, a środki przekazywane przez Narodowy Fundusz Zdrowia wystarczają na leczenie 2-3 tys. potrzebujących leczenia - czy możliwe jest zatem zwiększenie limitów na refundację leczenia przeciwwirusowego? 3. W roku 2005 przyjął Pan Minister HCV jako priorytet swoich działań, powołał Pan ministerialną grupę doradczą, czego wynikiem jest powstanie projektu Narodowego Programu Zwalczania KCV - kiedy zatem program ten zostanie wprowadzony? 4. Kryteria Narodowego Funduszu Zdrowia znacząco odbiegają od standardów medycznych zalecanych przez Polską Grupę Ekspertów HBV w leczeniu przewlekłych zapaleń wątroby typu B - czy możliwe zatem jest dostosowanie ich do światowych standardów leczenia? 5. Kiedy wprowadzone zostaną nowe, bardzo potrzebne terapie dla chorych na przewlekłe zapalenie wątroby typu B? 6. Narodowy Fundusz Zdrowia obiecywał wprowadzić adefovir do leczenia przewlekłych zapaleń wątroby typu B w programie terapeutycznym w połowie 2005 roku - kiedy więc to nastąpi? Z poważaniem Posłanki Elżbieta Pierzchała, Danuta Pietraszewska i Ewa Więckowska
ODPOWIEDŹ
Nadawca: Jarosław Pinkas - podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia
Wpłyneła dnia: 07-09-2007, Ogłoszona dnia: 19-09-2007 - posiedzenie nr 48
Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 27 lipca 2007 r., znak: SPS-023-8880/07, dotyczące interpelacji Pań Posłanek Elżbiety Pierzchały, Danuty Pietraszewskiej i Ewy Więckowskiej w sprawie zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C i B uprzejmie informuję, iż dostrzegam bardzo trudną sytuację osób zakażonych wirusem zapalenia wątroby. Dlatego też zarządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. (Dz. Urz. Min. Zdrow. Nr 19, poz. 107, z późn. zm.) został powołany Zespół do Spraw Zakażeń HCV w celu opracowania Narodowego Programu Zwalczania HCV. Odbyły się dwa spotkania Zespołu w celu przedstawienia i omówienia wersji programu opracowanego przez Polską Grupę Ekspertów HCV. Obecnie przygotowywany jest kosztorys programu w porozumieniu z Narodowym Funduszem Zdrowia. Niemniej należy mieć na uwadze, iż wielu pacjentów chorych na różne choroby zgłasza problemy z uzyskaniem pomocy ze strony opieki zdrowotnej. Minister Zdrowia, chcąc temu zaradzić, finansuje programy zdrowotne. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm.) Minister Zdrowia może opracowywać, wdrażać, realizować i finansować programy zdrowotne, które dotyczą w szczególności: 1) ważnych zjawisk epidemiologicznych; 2) innych istotnych problemów zdrowotnych dotyczących całej lub określonej grupy świadczeniobiorców przy istniejących możliwościach ich eliminowania bądź ograniczania; 3) wdrożenia nowych procedur medycznych i przedsięwzięć profilaktycznych. Obecnie statystyki medyczne pokazują, iż głównymi problemami zdrowotnymi w Polsce, ze względu na wysoką umieralność, są choroby układu krążenia, nowotwory oraz wypadki i urazy. Na 2007 r. zaplanowane jest do realizacji 15 programów zdrowotnych na kwotę 591 666 455 zł. Uprzejmie informuję, iż warunki udzielania i zakres świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także zasady i tryb finansowania tych świadczeń określa ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy i zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, dotyczące postępowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w poszczególnych rodzajach i zakresach. Zgodnie z załącznikiem nr 1d do zarządzenia nr 80/2006 z dnia 18 września 2006 r. Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie przyjęcia ˝Szczegółowych materiałów informacyjnych o przedmiocie postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz o realizacji i finansowaniu umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie szpitalne˝, z późn. zm., w ramach katalogu programów terapeutycznych (lekowych) znajduje się pięć programów dla osób zakażonych wirusem żółtaczki: - leczenie przewlekłego WZW typu B lamiwudyną, - leczenie przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa pegylowanym, - leczenie przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa naturalnym, - leczenie przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa rekombinowanym, - leczenie przewlekłego WZW. Osoby z rozpoznanym WZW typu B i C należą do grupy pacjentów, u których może zostać wdrożone leczenie w ramach programu terapeutycznego. Kryteria włączenia do programu (oddzielnie dla osób zakażonych HBV i osób zakażonych HCV) oraz kryteria wykluczenia z programu ujęte zostały w opisach programów terapeutycznych (lekowych), stanowiących załącznik nr 1d do ww. zarządzenia. Narodowy Fundusz Zdrowia mając na uwadze dobro pacjentów zakażonych wirusem żółtaczki, zawarł z wykonawcami świadczeń opieki zdrowotnej, oprócz umów w zakresie leczenia szpitalnego, również umowy w zakresie ambulatoryjnych poradni: chorób zakaźnych, wzw, hepatologicznej. Świadczenia w ramach tych poradni obejmują m.in. następujące czynności świadczeniodawcy: - badanie lekarskie: podmiotowe i przedmiotowe, przeprowadzone zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, zakończone postawieniem diagnozy wstępnej lub ostatecznego rozpoznania, - udzielanie albo zlecanie niezbędnych świadczeń diagnostycznych, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, ordynowanie koniecznych leków i zlecanie wyrobów medycznych, będących przedmiotami ortopedycznymi lub środkami pomocniczymi, - kierowanie na konsultacje specjalistyczne, leczenie szpitalne, leczenie uzdrowiskowe lub rehabilitację leczniczą, - orzekanie o stanie zdrowia w zakresie określonym w ustawie, - niezbędną edukację i promocję zachowań prozdrowotnych, - udzielenie innych niezbędnych świadczeń diagnostycznych i terapeutycznych właściwych dla danej specjalności. W celu zabezpieczenia dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej dla świadczeniobiorców dyrektorzy oddziałów wojewódzkich Funduszu zawierają ze świadczeniodawcami umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Jednak wysokość łącznych zobowiązań Funduszu wynikających z zawartych ze świadczeniodawcami umów nie może przekroczyć wysokości wydatków przewidzianych na ten cel w planie finansowym Funduszu, zgodnie z art. 132 ust. 5 ww. ustawy. Niemniej jednak, uprzejmie informuję, że zgodnie z § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2005 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 197, poz. 1643), każda ze stron umowy może w uzasadnionych przypadkach wnioskować na piśmie o zmianę warunków zawartej umowy. W sprawach spornych między stronami umowy, których nie udało się rozstrzygnąć polubownie właściwymi dla rozpoznawania tych spraw są sądy powszechne właściwe dla oddziału Funduszu. Świadczenia opieki zdrowotnej realizowane w szpitalach i świadczenia specjalistyczne w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej są udzielane według kolejności zgłoszenia w dniach i godzinach ich udzielania przez świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia. Świadczeniodawca ustala kolejność udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie zgłoszeń świadczeniobiorców. W przypadku zmiany stanu zdrowia świadczeniobiorcy wskazującej na potrzebę wcześniejszego niż w ustalonym terminie udzielania świadczenia, świadczeniobiorca informuje o tym świadczeniodawcę, który, jeżeli to wynika z kryteriów medycznych, koryguje odpowiednio termin udzielania świadczenia i informuje niezwłocznie świadczeniobiorcę o nowym terminie. Listę oczekujących prowadzi się w sposób zapewniający poszanowanie zasady sprawiedliwego, równego, niedyskryminującego i przejrzystego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej oraz zgodnie z kryteriami medycznymi. Należy również podkreślić, że świadczeniobiorca, zgodnie z art. 29 ww. ustawy, ma prawo wyboru świadczeniodawcy spośród świadczeniodawców posiadających umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, co umożliwia dokonanie wyboru świadczeniodawcy, u którego czas oczekiwania na określone świadczenie opieki zdrowotnej jest najkrótszy. Informacje o prowadzonych przez świadczeniodawców listach oczekujących i średnim czasie oczekiwania na udzielenie poszczególnych świadczeń opieki zdrowotnej są publikowane na stronie internetowej oddziału wojewódzkiego Funduszu, właściwego ze względu na miejsce udzielenia świadczenia oraz aktualizowane co najmniej raz w miesiącu. Narodowy Fundusz Zdrowia zobowiązany jest do udzielania świadczeniobiorcom, na ich żądanie, informacji na temat list oczekujących i średnim czasie oczekiwania. Natomiast w stanach nagłych świadczeniobiorca zgodnie z art. 19 ust. 1 ww. ustawy, uzyskuje świadczenia opieki zdrowotnej niezwłocznie. Odnosząc się do postulatu zwolnienia lekarza POZ z odpłatności za skierowanie pacjenta na badanie wykrywające przeciwciała anty-HCV, uprzejmie informuję, iż zgodnie z załącznikiem do zarządzenia Nr 102/2006 z dnia 9 listopada 2006 r. Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie przyjęcia ˝Informacji o warunkach zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: podstawowa opieka zdrowotna˝, późn. zm., do świadczeń realizowanych przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej należą działania związane z m.in. badaniem i poradą lekarską, diagnostyką i leczeniem oraz kierowaniem na leczenie specjalistyczne, szpitalne, uzdrowiskowe i do opieki długoterminowej. Finansowanie świadczeń, realizowanych przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej opiera się o roczną stawkę kapitacyjną, przypadającą na jednego świadczeniobiorcę, w skład której wchodzą koszty udzielania świadczeń opieki zdrowotnej oraz koszty wykonania badań diagnostycznych należących do zakresu zadań realizowanych przez lekarza POZ. Lekarz POZ, kierując pacjenta na dalszą konsultację i leczenie do lekarza specjalisty, nie ponosi kosztów badań, których wykonanie zostało zlecone przez specjalistę. Zgodnie z powyższym, w przypadku podejrzeń lekarza POZ związanych z możliwością zakażenia pacjenta WZW typu C pacjent jest skierowany do specjalisty w dziedzinie chorób zakaźnych w celu wykonania dalszej diagnostyki i leczenia. Powyższa praktyka jest zgodna z opinią lekarzy specjalistów w dziedzinie chorób zakaźnych, w myśl której, kompleksowa diagnostyka i leczenie tej jednostki chorobowej powinny odbywać się pod kierunkiem lekarza specjalisty. W opracowaniu programu terapeutycznego-leczenie przewlekłego WZW typu B lamiwudyną brał udział obecny konsultant krajowy w dziedzinie chorób zakaźnych dr n. med. Andrzej Horban, jak również poprzednio pełniący tę funkcję prof. dr hab. med. Andrzej Gładysz. Jeżeli chodzi o kwestię wprowadzenia osobnych programów terapeutycznych leczenia interferonem alfa pegylowanym dla osób zakażonych HBV i osób zakażonych HCV, uprzejmie informuję, iż zapisy nowego zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr 38/2007/DGL w sprawie zasad opracowywania przez Narodowy Fundusz Zdrowia terapeutycznych programów zdrowotnych, które obowiązuje od dnia 19 czerwca 2007 r., nakładają takie rozwiązanie. Zgodnie z treścią § 4 ww. zarządzenia program opracowywany jest na sprecyzowane wskazanie medyczne dla określonej populacji chorych. Zakażenia wirusami HBV oraz HCV to oddzielne jednostki chorobowe, monitorowane i leczone w odmienny sposób. Nowa strategia przyjęta przez Fundusz z pewnością doprowadzi do znaczących oszczędności, a w konsekwencji do poprawy dostępności leczenia. Poza tym wyodrębnienie środków finansowych na leczenie pacjentów z określoną chorobą postawi producentów opcjonalnych leków stosowanych w danej terapii przed koniecznością konkurowania ceną. W kwestii dotyczącej nowych programów dla osób zakażonych wirusem żółtaczki uprzejmie informuję, że zgodnie z informacją uzyskaną z Narodowego Funduszu Zdrowia zakończone zostały prace rankingujące nad złożonymi wnioskami o wdrożenie nowych programów terapeutycznych leczenia WZW typu B lekami entekawir i adefowir. Wnioski o wdrożenie programu ˝Leczenie chorych z przewlekłym zapaleniem wątroby wywołanym wirusem typu B w odporności na lamiwudynę˝ zostały złożone do katalogu terapeutycznych programów zdrowotnych przez producentów substancji czynnych adefovir i entekawir. Wnioski te zostały ocenione i zajęły wysoką pozycję wśród rankingowanych propozycji programów terapeutycznych. Ponadto płatnik świadczeń uzyskał od podmiotów odpowiedzialnych deklarację obniżenia ceny ww. produktów leczniczych w przypadku włączenia ich do terapeutycznych programów zdrowotnych. Natomiast zasady wdrażania programów terapeutycznych określa zarządzenie nr 38/2007/DGL Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie zasad opracowywania przez Narodowy Fundusz Zdrowia terapeutycznych programów zdrowotnych. W odniesieniu do ˝refundacji niestandardowej˝ uprzejmie informuję, że świadczenie ˝Farmakoterapia niestandardowa˝ jest procedurą występującą w Katalogu świadczeń szpitalnych, dla potrzeby rozliczenia farmakoterapii niezwiązanej z leczeniem nowotworów, której nie można zakwalifikować w innych pozycjach Katalogu świadczeń szpitalnych (np. leczenie z zastosowaniem leków adefovir i entekawir). Substancja czynna, z zastosowaniem której ma być prowadzona farmakoterapia, nie może znajdować się w Katalogu programów terapeutycznych (lekowych) we wskazaniu i dawkowaniu zgodnym z opisem programu. Natomiast warunkiem niezbędnym do rozliczenia świadczenia ˝Farmakoterapia niestandardowa˝ jest uzyskanie pisemnej akceptacji Dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu dla wniosku świadczeniodawcy pozytywnie zaopiniowanego przez konsultanta wojewódzkiego z danej dziedziny medycyny. Świadczeniodawca powinien uzyskać ww. akceptację przed rozpoczęciem realizacji procedury, wyjątkowo, w uzasadnionych przypadkach w trakcie jej realizacji. Przedmiotowa procedura umożliwia zastosowanie indywidualnego rozliczenia kosztów procedury z zastosowaniem produktu leczniczego, którego cena w istotny sposób przewyższa wycenę odpowiedniej procedury katalogowej. Finansowanie świadczenia w ramach procedury ˝Farmakoterapia niestandardowa˝ odbywa się w ramach zawartej ze świadczeniodawcą umowy o udzielanie świadczeń w rodzaju: leczenie szpitalne i nie zwiększa kwoty zobowiązania oddziału Funduszu wobec świadczeniodawcy z tytułu realizacji umowy. Zwiększenie finansowania świadczeń w rodzaju: leczenie szpitalne, w tym przeprowadzenia renegocjacji zawartych umów, jest możliwe wyłącznie poprzez zmianę planu finansowego oddziału dokonaną przez Centralę Funduszu. Ponadto przedstawiam w załączeniu dane uzyskane z Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczące: - wysokości środków finansowych przeznaczonych w latach 2005-2007 na realizację poszczególnych programów terapeutycznych leczenia WZW oraz poziomu ich wykorzystania (tabela 1),
Tabela 1. Wysokość środków finansowych przeznaczonych w latach 2005-2007 na realizację programów terapeutycznych oraz poziom ich wykorzystania.
Nazwa programu 2005 r. 2006 r. 2007 r.
Wartość świadczeń w zł % wykonania Wartość świadczeń w zł % wykonania Wartość świadczeń
kontrakt wykonanie kontrakt wykonanie kontrakt
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lamiwudyną 7 680 550 7 329 130 95 7 302 710 5 674 010 78 5 235 089
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa pegylowanym - - - 60 876 750 54 403 380 89 56 816 632
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa naturalnym - - - 2 962 500 2 387 080 81 3 435 614
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa rekombinowanym - - - 3 037 180 1 790 080 59 2 323 826
Program leczenia przewlekłego WZW 58 996 730 53 734 240 91 - - - -
Razem 66 677 280 61 063 370 92 74 179 140 64 254 550 87 87 811 161
- wielkości kosztu jednostkowego ponoszonego na pacjenta rocznie w ramach poszczególnych programów (tabela 2),
Tabela 2. Średni koszt jednostkowy ponoszony na pacjenta rocznie w ramach poszczególnych programów.
Nazwa programu Średni koszt jednostkowy w zł
2005 r. 2006 r.
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lamiwudyną 3 234 2 332
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa pegylowanym - 13 012
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa naturalnym - 6 612
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa rekombinowanym - 3 891
Program leczenia przewlekłego WZW 20 292 -
- liczby świadczeniobiorców objętych ww. programami w latach 2005-2007 (tabela 3).
Tabela 3. Liczba świadczeniobiorców objętych poszczególnymi programami w latach 2005-2007.
Nazwa programu Liczba pacjentów objętych programem
2005 r. 2006 r. 2007 r. (stan na dzień 24.06.2007)
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lamiwudyną 2 266 2 433 1 611
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa pegylowanym - 4 181 2 107
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa naturalnym - 361 169
Program leczenia przewlekłego WZW typu B lub C interferonem alfa rekombinowanym - 460 204
Program leczenia przewlekłego WZW 2 648 - -
Razem 4 914 7 435 4 091
Wobec powyższych danych uzyskanych z Narodowego Funduszu Zdrowia należy stwierdzić, iż od 2005 roku odnotowano znaczny wzrost poziomu finansowania programów terapeutycznych leczenia WZW typu B i C, co z kolei przekłada się na zwiększenie dostępu osób zakażonych HBV i osób zakażonych HCV do leczenia. Podsekretarz stanu Jarosław Pinkas