2015 Danuta Pietraszewska

A+

Interpelacja w sprawie odzyskania przez pracowników zaległych wynagrodzeń za pracę z likwidowanej od 12 lat Huty "Jedność"

ZAPYTANIE NR 34640
Wpłyneło dnia: 16-09-2015, Ogłoszone dnia:
Nadawca: Danuta Pietraszewska
Adresat: Minister Pracy i Polityki Społecznej
W związku z interwencjami w moim biurze poselskim pracowników Huty „Jedność S.A., którzy nie otrzymali zaległych wynagrodzeń za prace w Hucie mimo tego, że likwidacja Huty trwała 12 lat, zwracam się do Pana Ministra z niniejszą interpelacją.

Dotychczas komornik sądowy Pani Ewa Hejniak – Misiorek (Kancelaria Komornicza, Plac Wolności 2, 41-100 Siemianowice Śląskie), sprzedając kolejne nieruchomości Huty w ramach egzekucji, dokonywała podziału uzyskanych środków finansowych w proporcjach:

• Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) – 70-85 %

• Pracownicy – 5-7 %

Pozostałe środki stanowiły pokrycie kosztów egzekucji. Stosowanie takiego podziału, chociaż podobno zgodne z prawem, spowodowało, że na dzień dzisiejszy zaległe wynagrodzenia byłych pracowników huty wynoszą 1,6 mln zł.

Zaznaczyć należy, że Fundusz Gwarancyjnych Świadczeń Pracowniczych udzielił przed laty Hucie pożyczkę w kwocie 8 mln zł, a do dnia dzisiejszego odzyskał już przez komornika kwotę 11,5 mln zł, zaliczając ją w całości na odsetki., przez co byli pracownicy Huty nie mogą odzyskać swojej należności głównej.

W dniu 2 czerwca 2015 roku Komornik na licytacji w Sadzie Rejonowym w Siemianowicach Śląskich sprzedał Hutę do końca. Jest to ostatnia nieruchomość, z której pracownicy mają szansę odzyskać zaległe wynagrodzenia. Jest to możliwe po warunkiem zmiany struktur podziału środków przez komornika.

W związku z powyższym kieruję do Pana Ministra pytanie:

Jakie są możliwości zmiany podziału środków uzyskanych przez komornika?

Czy FGŚP może umorzyć swoje odsetki na rzecz odzyskania przez pracowników należności głównej?

Czy likwidacja Huty „Jedność” była przeprowadzana w sposób uczciwy?

Dlaczego byli pracownicy huty „Jedność” nie otrzymali swoich zaległych wynagrodzeń przy tak wielkich kosztach likwidacji huty?

 

Z wyrazami szacunku

Danuta Pietraszewska

ODPOWIEDŹ
Nadawca: Radosław Mleczko - podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej
Wpłyneła dnia: 13-10-2015, Ogłoszona dnia:

W związku z interpelacją posła RP Pani Danuty Pietraszewskiej z dnia 21 września 2015 roku, nr 34640 złożoną do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie pomocy w odzyskaniu przez pracowników Huty „Jedność” S.A. w likwidacji zaległych wynagrodzeń, niniejszym wyjaśniam co następuje.  

W roku 1999 z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Hucie „Jedność” S.A. udzielona została pożyczka w kwocie 2,7 mln zł z przeznaczeniem na wypłaty świadczeń pracowniczych. Następnie w 2003 r. i 2004 r. dokonane zostały kolejne wypłaty świadczeń na rzecz pracowników Huty, co łącznie dało kwotę ponad 8 mln zł. Tym samym z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zostały zaspokojone wszystkie zgłoszone roszczenia pracownicze.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2014 r. poz. 272 ze zm.) Marszałek Województwa ma obowiązek dochodzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych pracownikom i byłym pracownikom świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W takim stanie prawnym dochodzenie należności jednostek sektora finansów publicznych, do których należy również Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia, nie pobranie lub niedochodzenie należności czy niezgodne z przepisami umorzenie należności jednostki sektora finansów publicznych, stanowiłoby naruszenie dyscypliny finansów publicznych (art. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych).

Ustosunkowując się do pytania Pani Poseł „jakie są możliwości zmiany podziału środków uzyskanych przez komornika”, wyjaśniam, iż w dniu 02.06.2015r. została sprzedana za cenę wywoławczą 3 169 044,39 zł największa nieruchomość dłużnika (tzw. Zakład nr 1) położona w Siemianowicach Śląskich. Po zapłacie ceny wywoławczej przez nabywcę nieruchomości Sąd wyda postanowienie o przysądzeniu własności licytowanej nieruchomości na rzecz nabywcy. Następnie Sąd wezwie komornika do sporządzenia projektu planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji a po weryfikacji projektu, wyda postanowienie o zatwierdzeniu planu podziału, które doręczy stronom postępowania.

Wskazać nadto należy, iż żaden z egzekwujących wierzycieli nie ma możliwości określenia sposobu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, jak również nie ma podstaw prawnych do dokonania zmian w planie podziału, a także rezygnacji z przysługujących mu wierzytelności nawet jako wierzyciel uprzywilejowany, którym w tym przypadku jest marszałek województwa lub działający w jego imieniu dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy.

Plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji sporządzany jest zgodnie z art. 1023 k.p.c., natomiast kolejność zaspakajania wierzytelności reguluje art. 1025 k.p.c., zgodnie z którym należności pracownicze oraz należności Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych są zaspokajane w grupie trzeciej i szóstej. W grupie trzeciej zaspokajane są należności do wysokości 3- krotnego najniższego wynagrodzenia, które na chwilę obecną wynosi 1750,00 zł brutto. Ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wypłacono należności na rzecz 2959 pracowników dłużnika. Należności Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wchodzą do grupy trzeciej z takim samym ograniczeniem jak należności pracownicze, tj. do wysokości 3- krotnego najniższego wynagrodzenia za każdego pracownika, któremu wypłacono świadczenia ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 29-04-2008r. sygnatura akt III CZP 28/08). Ponadto, według posiadanych informacji w postępowaniu podziałowym, uczestniczy 186 byłych pracowników - wierzycieli egzekwujących. Zatem w grupie III znajdą się należności z tytułu wypłaconych świadczeń na rzecz 2959 pracowników oraz roszczenia zgłoszone przez 186 byłych pracowników.

Oczekiwania pracowników Huty „Jedność” SA w przedmiocie podziału środków pochodzących ze sprzedaży majątku z pominięciem ustawowej kolejności ( tj. art. 1025 kpc) byłyby swoistą ugodą, która stosownie do art. 223 § 2 kpc, w związku z art. 203§ 4 kpc byłaby sprzeczna z prawem. Należy wyjaśnić, że w przypadku zaistnienia prawnych możliwości wycofania wierzytelności Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z planu podziału, wierzytelności pracowników nie zostałyby zaspokojone w oczekiwanej wysokości, ponieważ głównym beneficjentem korzyści wynikających z nowego podziału zostałby wierzyciel hipoteczny, którego wierzytelność należy do V kategorii zaspokojenia.

W odpowiedzi na pytanie „czy FGŚP może umorzyć swoje odsetki na rzecz odzyskania przez pracowników należności głównej?” uprzejmie informuję, iż w wyniku postępowania windykacyjnego począwszy od 2007 r. na konto Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych tytułem spłaty należności wpłynęła kwota około 12,5 mln zł, która została zaliczona w całości na poczet należnych odsetek. Ww. wpływy z egzekucji uzyskane zostały w wyniku sprzedaży 39 nieruchomości dłużnika. Na chwilę obecną odsetki dłużnika zostały już w znacznej części spłacone. Do wyegzekwowania z tytułu odsetek pozostała kwota około 1 800 000,00 zł.

Wierzyciel egzekwujący a więc dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, działający     w imieniu marszałka województwa nie ma możliwości zmiany trybu egzekwowania należności, ponieważ art. 1026 § 2 k.p.c nakazuje rozliczyć pozyskaną wpłatę w pierwszej kolejności na koszty postępowania ( w tym koszty zastępstwa procesowego, opłatę sądową   i skarbową itd.), dalej – na odsetki, na końcu zaś – na należność główną. Tym samym dysponent Funduszu na tym etapie spraw nie ma podstaw do umorzenia przysługujących Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należności z tytułu odsetek.

Wyjaśnienia wymaga fakt, iż należności przysługujące na podstawie tytułów wykonawczych jakie otrzymywali byli pracownicy w ramach prowadzonych postępowań egzekucyjnych, począwszy od 2007 r., były zaliczane zgodnie z art. 1026 k.p.c. również w pierwszej kolejności na poczet należnych odsetek.

Odpowiadając na kolejne pytanie Pani Poseł „czy likwidacja Huty „Jedność” S.A. była przeprowadzona w sposób uczciwy z uwzględnieniem prawa pracowników do wynagrodzenia za pracę?” wyjaśniam, że marszałek województwa, którego obowiązkiem jest prowadzenie egzekucji należności powstałych z tytułu wypłaty świadczeń pracowniczych, nie jest uprawniony do uzyskania informacji na temat przebiegu postępowania likwidacyjnego podmiotu, a zatem nie ma możliwości stwierdzenia czy postępowanie likwidacyjne było prowadzone w sposób uczciwy. Do dysponenta Funduszu nie docierały również informacje o postępowaniach prowadzonych w związku z uchybieniami w postępowaniu likwidacyjnym.

Ustosunkowując się natomiast do zapytania „czy koszty likwidacji huty były pod jakąkolwiek kontrolą, kto nadzorował proces likwidacji?”, podnieść należy, iż proces likwidacyjny spółek kapitałowych należy do wewnętrznych stosunków korporacyjnych danego podmiotu. Zarówno dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jak również dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, działający w imieniu marszałka województwa nie sprawują kontroli ani też nie nadzorują procesu likwidacyjnego. W myśl art.  463 KSH likwidatorami spółki są członkowie zarządu, chyba że statut lub uchwała walnego zgromadzenia stanowi inaczej. Jeżeli o likwidacji orzeka Sąd, może on jednocześnie ustanowić likwidatorów. Na wniosek akcjonariuszy reprezentujących co najmniej jedną dziesiątą kapitału zakładowego sąd rejestrowy może uzupełnić liczbę likwidatorów, ustanawiając jednego lub dwóch tzw. likwidatorów sądowych. Likwidatorów ustanowionych uchwałą walnego zgromadzenia lub tych, którzy byli członkami zarządu, może odwołać walne zgromadzenie. Likwidatorów ustanowionych przez sąd może jednak odwołać tylko Sąd. Innych likwidatorów odwołuje sąd tylko na wniosek, z ważnych powodów. Mając na uwadze art. 462 § 1 KSH przewidujący, że do spółki w okresie likwidacji stosuje się przepisy KSH dotyczące organów spółki – jeżeli regulacje szczególne nie stanowią inaczej – należy przyjąć, że likwidatorów, którzy powołani zostali z ustawy odwołać może (tak jak członków zarządu) organ uprawniony do odwoływania członków zarządu. W oparciu o powyższe zapisy wskazać należy, iż Sąd w pewnym zakresie sprawuje kontrolę postępowania likwidacyjnego.

Reasumując, uprzejmie informuję że ze względu na brak możliwości zrzeczenia się przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego w którego imieniu działa dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu, w toku postępowania egzekucyjnego z pierwszeństwa zaspokojenia roszczeń, odzyskane w wyniku planu podziału środki pochodzące ze sprzedaży nieruchomości położonej w Siemianowicach Śląskich wpłyną na konto Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jako zwrot wypłaconych wcześniej świadczeń pracowniczych, zgodnie z ustawą o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.