2015 Danuta Pietraszewska

A+

Interpelacja w sprawie zmian wprowadzonych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych

ZAPYTANIE NR 30999
Wpłyneło dnia: 10-02-2015, Ogłoszone dnia:
Nadawca: Danuta Pietraszewska
Adresat: Minister Finansów, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
W nawiązaniu do odpowiedzi na moją interpelację (znak GZ.sd.0700-91/14), zwracam się o uzupełnienie udzielonej odpowiedzi o szczegółowe wyjaśnienie dotyczące kwestii związanej z brakiem przepisów przejściowych oraz wątpliwości związanych z ewentualnym działaniem ustawy wstecz, albowiem w dotychczasowej odpowiedzi nie udzielono szczegółowych wyjaśnień w tym zakresie. Ustawa została wprowadzona bez przepisów przejściowych. Inwestorzy, którzy przed wejściem w życie nowelizacji ustawy nabyli znajdujące się w granicach administracyjnych miast grunty rolne jako tereny inwestycyjne (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) i nie wymagające tzw. odrolnienia, płacili za te grunty ceny przewidziane dla gruntów inwestycyjnych, a nie rolniczych. Przez wprowadzenie ustawy, która miałaby objąć obowiązkiem tzw. odrolnienia także takie grunty inwestycyjne, które nadal ewidencjonowane są jako grunty rolne, inwestorzy ci spotykają się z problemem interpretacji dotyczącej stosowania tych przepisów. Organy administracji uważają, że skoro ustawa w obecnym brzmieniu obowiązuje, to grunty ciągle zaewidencjonowane jako rolne, podlegają obowiązki odrolnienia i przede wszystkim związanej z tym konieczności wniesienia opłaty jednorazowej i wnoszenia opłat rocznych. Urzędnicy nie przyjmują do wiadomości, iż o tym czy obecnie konieczne jest odrolnienie powinno decydować nie to co wynika z ewidencji, ale to czy w okresie poprzedzającym wejście w życia nowelizacji, doszło do faktycznego wyłączenia danego gruntu z produkcji rolnej (a co w okresie poprzedzającym nowelizację następowało w drodze samych faktów – skoro ustawa w tamtym okresie nie miała w ogóle zastosowania do gruntów rolnych w granicach administracyjnych miast). Z tym problem borykają się nie tylko prywatni inwestorzy, ale także samorządy terytorialne. Dotyczy to takich sytuacji, gdy miasto sprzedało inwestorowi grunt oznaczony w ewidencji jako rolny, ale w planie zagospodarowania przestrzennego – jako inwestycyjny i nie wymagający wobec tego tzw. odrolnienia. Z tych powodów grunt był sprzedawany po cenie jak grunt inwestycyjny. Tymczasem na skutek nowelizacji okazało się, że z gruntem tym związana będzie konieczność przeprowadzenia tzw. odrolnienia i poniesienia związanych z tym wysokich opłat. Taka sytuacja stawia samorządy przed problemem zarzutów kierowanych do nich przez nabywców. Proszę zatem o odpowiedź na pytanie, czy taka interpretacja z jaką spotykają się inwestorzy – to jest, że ustawa w obecnym brzmieniu przewidującym obowiązek odrolnienia gruntów miejskich przeznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na cele inwestycyjne, ale zaewidencjonowanych ciągle jako grunty rolne odnosi się do wszystkich gruntów rolnych, które przed nowelizacją nie zostały w ewidencji zarejestrowane jako grunty inwestycyjne, jest wykładnia prawidłową. Proszę przy tym o rozważenie, czy taka wykładnia nie skutkuje stosowaniem prawa wstecz, skoro grunty, które nie wymagały odrolnienia, były sprzedawane jako inwestycyjne i tak też wykorzystywane, to doszło już uprzednio do ich faktycznego odrolnienia, i nie byłoby zasadne wymaganie ponownego przeprowadzania odrolnienia, a zwłaszcza wymaganie wniesienia opłat za odrolnienie. Inwestorzy, którzy kwestionują stosowanie skutków nowelizacji do gruntów nabytych przed jej wejściem w życie jako grunty inwestycyjne (zgodnie z przeznaczeniem w planie zagospodarowania), prezentują w tym zakresie różne wykładnie: Wariant najdalej idący – zgodnie z którym Ustawa od dnia 05.09.2014r. znajdzie zastosowanie tylko do tych gruntów, które przed dniem 05.09.2014r. nie były gruntami rolnymi położonymi w granicach administracyjnych miast. Takie rozumienie skutków nowelizacji wypływa właśnie z dosłownego zastosowania zasady niedziałania prawa wstecz. Skoro bowiem z chwilę wejścia w życie ustawy z dnia z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która dodała do Ustawy właśnie art. 5b, zaprzestano stosowania przepisów Ustawy do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast, to oznaczało, że wszystkie grunty rolne położone w granicach administracyjnych miast zostały z tą chwilą wyłączone z produkcji rolnej z mocy samego prawa. Tym samym po wejściu w życie nowelizacji nie jest konieczne przeprowadzanie (ponownego) wyłączenia danego gruntu z produkcji rolnej. Wobec powyższego przepis art. 10a Ustawy miałby zastosowanie tylko do tych gruntów rolnych, które weszły w granice administracyjne miast po wejściu w życie Nowelizacji, a nie miałby zastosowania do tych gruntów które już przed wejściem w życie Nowelizacji zostały „odrolnione” z mocy prawa na podstawie art. 5b Ustawy. Drugi wariant uznaje, że kluczowe jest przeznaczenia danych gruntów pod inwestycje oraz że decydujące znaczenie w tym zakresie miały zapisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem o możliwości przeznaczenia danego gruntu rolnego na cele nierolnicze decydowała bądź treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź – w razie jego braku – decyzja o warunkach zabudowy. Tym samym, jeśli zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego grunt (rolny) mógł być przeznaczony na cele budowlane, to w celu uzyskania pozwolenia na budowę nie zachodziła konieczność uprzedniego wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, ani w rozumieniu faktycznym, ani w rozumieniu prawnym. Tym samym grunt przeznaczony w planie zagospodarowania przestrzennego na cele inwestycyjne, z mocy zmiany przeznaczenia był także wyłączany z produkcji rolnej. Kolejny wariant skupia się na faktycznym zaprzestaniu na gruncie prowadzenia działalności rolniczej. Mianowicie, jeśli grunt rolny w granicach administracyjnych miast, został przed dniem 05.09.2014 r. faktycznie wyłączony z produkcji rolnej, to nie jest konieczne jego ponowne wyłączanie z produkcji rolnej po tej dacie na podstawie Rozdziału 3 Ustawy. Należy podkreślić, że pod rządami art. 5b Ustawy, nie było formalnej procedury wyłączenia takich gruntów z produkcji rolnej, a tym samym wyłączenie takie następowało na drodze faktów, a więc przez zaprzestanie prowadzenia na gruncie działalności rolniczej. Takie faktyczne wyłączenie z produkcji rolnej musiało być jedynie zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie decyzją o warunkach zabudowy). Nie było natomiast podstawy do wydania decyzji (choćby deklaratoryjnej), która stwierdzałaby fakt wyłączenia gruntu z produkcji rolnej.

Szanowny Panie Ministrze

Bardzo proszę o odniesienie się do powyższych linii interpretacyjnych i odpowiedź na pytanie czy ustawa nie działa w tym zakresie wstecz, skoro nakłada niejako z mocą wsteczną opłatę publicznoprawną (w postaci opłat rocznych) w stosunku do gruntów uprzednio sprzedawanych jako grunty inwestycyjne (zgodnie z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego).

Z wyrazami szacunku

Danuta Pietraszewska
ODPOWIEDŹ
Nadawca: Kazimierz Plocke - sekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Wpłyneła dnia: 10-03-2015, Ogłoszona dnia:
W związku z nadesłaną interpelacją nr 30999 Posła na Sejm RP Pani Danuty Pietraszewskiej o uzupełnienie udzielonej odpowiedzi na interpelację Pani Poseł (pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 16 grudnia 2014 r. znak:GZ.sd.0700-91/15) w sprawie zmiany ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wprowadzonej ustawą z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz.1101), a w szczególności wyjaśnienia kwestii związanej z brakiem przepisów przejściowych oraz wątpliwości związanych z ewentualnym działaniem ustawy wstecz – uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Ustawą z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz.1101) wprowadzone zostały zmiany w ustawie z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, polegające na uchyleniu art. 5b i dodaniu art. 10a, zgodnie z którym, przepisów rozdziału 2 dotyczącego ograniczania przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze nie stosuje się do wszystkich gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Przepis ten dokładnie precyzuje, że ustawy o ochronie gruntów rolnych w zakresie przeznaczania ich na cele nierolnicze ( a więc w zakresie obowiązku uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas I-III) nie stosuje się do wszystkich gruntów rolnych w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a nie tylko w odniesieniu do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne. Realizacja inwestycji mogła być prowadzona i może być nadal prowadzona na podstawie decyzji o warunkach zabudowy lub lokalizacji inwestycji celu publicznego. O tym czy na użytkach rolnych położonych w granicach administracyjnych miast bądź na obszarach wiejskich mogą być realizowane inwestycje, decydował i nadal decyduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który opracowywał i opracowuje nadal wójt, burmistrz (prezydent miasta), a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania – decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którą wydawał i wydaje również nadal wójt (burmistrz, prezydent miasta). Wynika to z przepisów obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), zgodnie z którymi ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1), a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust.2 ). Należy przy tym wyjaśnić, że ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 237, poz. 1657), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. dodany został przepis art. 5b – zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosowało się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Znowelizowana wówczas ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych skróciła jedynie procedurę przeznaczania na cele inwestycyjne wszystkich gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, położonych w granicach administracyjnych miast poprzez rezygnację z uzyskiwania zgód Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia w/w gruntów rolnych na cele nierolnicze, a także zwolniła z obowiązku uiszczania należności i opłat z tytułu ich wyłączenia. Jednak wprowadzona z dniem 1 stycznia 2009 roku zmiana w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie oznaczała, że wszystkie w/w grunty rolne automatycznie z mocy prawa stały się gruntami budowlanymi i zostały oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolami B (tereny mieszkaniowe), Ba (tereny przemysłowe), Bi (inne tereny zabudowane), Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy) Bz (tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, K (użytki kopalne), czy dr (drogi), bowiem omawiana ustawa nie zawierała takiego przepisu, który stanowiłby podstawę do wprowadzenia stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Grunty te pozostały nadal w ewidencji gruntów oznaczone jako użytki rolne, oznaczone w ewidencji gruntów symbolami R- grunty orne, S-sady, Ł – łąki, Ps – pastwiska, Br – grunty rolne zabudowane (siedliska rolnicze) i mogły być nadal użytkowane rolniczo do czasu ewentualnego ich faktycznego zainwestowania. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. W myśl art. 20 ust. 3 tejże ustawy, grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy, zawiera operat ewidencyjny (art. 24 ust. 1 ustawy –Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z kolei w myśl § 47 ust. 1 tego rozporządzenia aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Z powyższych przepisów, jednoznacznie wynika, że jedynym, a zarazem istotnym, dowodem klasyfikacji gruntów rolnych, którego przeprowadzenie jest niezbędne w postępowaniu w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej są dane o gruntach rolnych zawarte w ewidencji gruntów. Z przepisów tych wynika bowiem, iż w sprawach o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej to właśnie dane z ewidencji gruntów są wiążące co do rolniczego charakteru określonych gruntów, jak również co do bonitacyjnej klasy gleby (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 1989 r., sygn. akt SA/Wr 1168/88, Baza Orzeczeń LEX nr 10088, który wprawdzie dotyczył ustawy z dnia 26 marca 1982 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych - Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.), lecz nadal pozostaje aktualny w zakresie sposobu oceniania wagi zapisów zawartych w ewidencji gruntów dla oceny rolniczego charakteru określonych gruntów). Ustalenie klasyfikacji gleboznawczej gruntów rolnych jest przy tym niezbędne dla określenia wysokości należności i opłat rocznych wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Potwierdził to również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 25 lipca 2012 r. sygn.. akt II SA/Gd 143/12 oraz NSA w wyroku z dnia 30 maja 2014 r. sygn. akt. II OSK 3106/12. Omawiana ustawa z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie definiuje i nie posługuje się pojęciem „ odrolnienie gruntów”. Ustawodawca zdefiniował natomiast pojęcie „przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne” i pojęcie „wyłączenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne”. Zgodnie z treścią przepisu art. 4 pkt. 6 omawianej ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205 z późn. zm.) - przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne – rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 4 pkt. 11 omawianej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - przez wyłączenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne – rozumie się przez to rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów; nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat. Wprowadzona ustawą z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz.1101) zmiana w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych umożliwiła stosowanie przepisów dotyczących wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, nałożenia obowiązku zdjęcia oraz wykorzystania na cele poprawy wartości innych gruntów rolnych próchnicznej warstwy gleby, a także przepisów dotyczących zapobiegania degradacji gruntów i ich rekultywacji w odniesieniu do wszystkich gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. W związku z tym w odniesieniu do wszystkich gruntów rolnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w tym także do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast, od dnia wejścia w życie tej zmiany tj. od dnia 5 września 2014 roku przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę należy uzyskać decyzję zezwalającą na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych klas I-III oraz klas IV – VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego. Z tytułu wyłączenia tych gruntów z produkcji położonych w granicach administracyjnych miast istnieje również obowiązek naliczenia należności i opłat rocznych. Zgodnie z art. 12 ust. 6 należność za wyłączenie gruntu z produkcji pomniejsza się o wartość gruntu, ustaloną według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości w obrocie gruntami, w dniu faktycznego wyłączenia tego gruntu z produkcji. Przy ustalaniu wysokości należności powinna być brana pod uwagę wartość gruntu budowlanego tj. gruntu przeznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy na cele inwestycyjne, a nie wartość gruntu rolnego przewidzianego na cele rolne. Przeznaczenie gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze lub wydanie decyzji o warunkach zabudowy powoduje bowiem wzrost wartości danej nieruchomości. Tak więc, w sytuacji gdy wartość gruntu przewidzianego pod daną inwestycję przewyższa wysokość ustalonej należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji – inwestor jest zwolniony z jej uiszczenia. Natomiast inwestor zostaje zobowiązany do uiszczenia jedynie 10 opłat rocznych. Opłata roczna stanowi bowiem 10 % należności wynikającej z przepisu art. 12 ust. 7 omawianej ustawy o ochroni gruntów rolnych i leśnych. Decyzje wydawane w trybie art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych zezwalają na trwałe lub czasowe wyłączenie gruntów rolnych z produkcji. Faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji następuje z chwilą rozpoczęcia inwestycji. Za dzień rozpoczęcia inwestycji zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - przyjmuje się dzień rozpoczęcia budowy odnotowany w dzienniku budowy. Omawiana ustawa z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1101) – nie zawierała przepisów przejściowych i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia tj.5 września 2014 roku. Oznacza to, że do spraw wszczętych przed dniem 5 września 2014 roku, a nie zakończonych wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do dnia 5 września 2014 roku stosuje się przepisy niniejszej ustawy w zakresie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji i istnieje obowiązek uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji. Natomiast w sytuacji, gdy przed dniem 5 września 2014 roku została już wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, a która nie stała się ostateczna do dnia 5 września 2014 roku – nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji. W ocenie Ministra rolnictwa i Rozwoju Wsi ustawa nie działa wstecz. Ustawa nakłada obowiązek ustalenia należności i opłat rocznych dla osoby, która nabyła i obecnie zamierza wyłączyć z produkcji (zabudować) grunty rolne, przeznaczone na cele inwestycyjne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a które dotychczas nie utraciły charakteru gruntu rolnego (nie została rozpoczęta budowa) i są nadal w ewidencji gruntów i budynków ujawnione jako grunty rolne. Reasumując, należy stwierdzić, że organy administracji w sposób prawidłowy uważają, że jeżeli grunty rolne przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele inwestycyjne są nadal ujawnione w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne, to przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę należy uzyskać decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji i ustalającą wysokość jednorazowej należności (lub jej brak, gdy cena gruntu rolnego przewidzianego pod daną inwestycję przewyższa wysokość należności) i 10 opłat rocznych z tytułu ich wyłączenia. Jednocześnie uprzejmie informuję, że Sekretarz Stanu Zastępca Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Pan Michał Deskur pismem z dnia 25 lutego 2015 roku znak:DKRM-4820-37(1)/15 poinformował Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że w dniu 20 lutego 2015 r. skierowano do Marszałka Sejmu poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (wnioskodawcy: posłowie KP PiS), który przewiduje przywrócenie stanu prawnego w tym zakresie, obowiązującego przed 5 września 2015 roku. Tekst projektu dostępny jest na internetowej stronie Sejmu: ”Prace Sejmu” – „Wniesione projekty”. Do ww. projektu ustawy stanowisko zajmie również Rząd, a do opracowania projektu stanowiska Rządu do tego projektu ustawy po nadaniu projektowi numeru druku sejmowego- został zobowiązany Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi Z up. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi SEKRETARZ STANU Kazimierz Plocke